Zaburzenia węchu

wech-6

Data aktualizacji: środa, Czerwiec 21, 2017

Upośledzenie czy też zmianę odczuwania wrażeń węchowych klasyfikuje się ogólnie jako zaburzenia węchu, czyli ich dysomię. Ogólnie, za działanie bodźców węchowych odpowiedzialne są struktury tworzące drogę oddechową. Po pierwsze, jest to pole węchowe, które zajmuje obszar o wielkości około dwóch i pół centymetra, jaki znajduje się w błonie śluzowej przedniej części przegrody nosa. Kolejno są to dwubiegunowe komórki węchowe, których to jedne wypustki znajdują się w polu węchowym, a drugie przechodzą przez blaszkę sitową do opustki węchowej. One tworzą tak zwane ?nici węchowe?, jakie wpływają do opuszki węchowej, oplatając komórki mitralne. Wtedy tez tworzą się kłębuszki węchowe odpowiadające za proces integracji informacji węchowej. Następnie, pasmami węchowymi odchodzącymi od kłębuszków węchowych informacje kierują się między innymi do wzgórza, układu limbicznego, a także obszaru węchowego kory mózgowej. Jakiekolwiek nieprawidłowości na etapie działania bodźców węchowych są przyczyną powstania zaburzeń. Same zaburzenia węchu można podzielić na jakościowe i ilościowe. Do ilościowych należy anosmia, czyli całkowity brak węchu. Wyróżnia się także osłabienie działania zmysłu węchu czyli hiposmię oraz stan zupełnie przeciwny, a więc nadwrażliwość zapachową, hiperosmię. Do jakościowych zaburzeń węchu można zaliczyć: odczuwanie nieprawdziwych zapachów, nieprzyjemne złudzenia węchowe, błędne odczuwanie zapachu, halucynacje węchowe oraz utratę zdolności rozpoznawania znajomych zapachów. Zaburzenie węchu może powstawać również w wyniku leków na nadciśnienie tętnicze jako skutek uboczny. Leczenie utraty węchu nie zawsze jest możliwe. Przykładem może być brak węchu po urazie głowy. Lekarze uważają, że jeśli nie wróci on do roku, to zostaje uznany za trwały ubytek na zdrowiu. Gorszy węch lub jego całkowita utrata nie pozwala w pełni wykorzystywać wszystkich receptorów.