Adaptacja sensoryczna a klasyfikacja zapachów używana w praktyce

wech-8

Data aktualizacji: środa, Czerwiec 21, 2017

Adaptacja sensoryczna wiąże się bezpośrednio z czynnikiem ograniczającym możliwość uznania jakiegoś zapachu za nieprzyjemny, czy też wskazujący na niebezpieczeństwo. Na przykład, kiedy przebywa się w pomieszczeniu, w którym stężenie toksycznego związku stopniowo wzrasta, można nie wyczuć jego zapachu. Dzieje się tak bowiem dlatego, że adaptacja ma działanie przystosowawcze. Zapach przestaje być po jakimś czasie wyczuwalny. Analizator węchowy człowieka zaczyna uważać stan taki za stan naturalny. Odczuwane wrażenie w konsekwencji tego jest uważane za słabsze niż byłoby, kiedy nie doszłoby do adaptacji. Podobnie zresztą przebiega adaptacja wzroku, jeśli przebywa się zbyt długo w jakimś pomieszczeniu. Wykazano, że istnieje siedem zapachów, jakie najczęściej występują, jeśli chodzi o zapach czystych związków chemicznych. Są to: zapach kamforowy, piżmowy, kwiatowy, miętowy, eteryczny, ostry i gnilny. Kwestia percepcji zapachu człowieka jest jednak o wiele bardziej skomplikowana. Białka receptorowe znajdujące się bowiem w nabłonku węchowym człowieka nie reagują selektywnie. W związku z tym, jeśli chodzi o klasyfikację zapachów w praktyce używa się: oznaczeń lotności substancji, ocen intensywności zapachu w określonych warunkach, a także ocen podobieństwa rodzaju zapachu do określonych wzorców. Uzależnione jest to również od dyscypliny. W przemyśle spożywczym wyróżnia się ?koła zapachów? ?kwaśne?, ?słodkie? i ?słone?. W kosmetycznym pochodzą one bezpośrednio od nazw ziół i kwiatów. Pierwsze klasyfikacje zapachowe wyodrębnił już Arystoteles. Przez lata próbowano sklasyfikować zapachy według jakiegoś schematu. Nie powiodło się to i obecnie nie próbuje się ich już klasyfikować. Jednakże klasyfikacje są obecnie stosowane np. przemyśle spożywczym, winnym lub kosmetycznym. Cała ta klasyfikacja jest tylko pomocna. Na ogół dla każdego człowieka inny zapach jest milszy, a inny gorszy.