Grasica

Data aktualizacji: wtorek, Marzec 7, 2017

Pośród wszystkich gruczołów dokrewnych wchodzących w skład układu dokrewnego grasica wyróżnia się pod tym względem, że jest gruczołem tymczasowym. Oznacza to, że po jakimś czasie zanika. W okresie zanikania struktura grasicy zmienia się stopniowo, ale znacznie w ten sposób, że komórki zostają zastąpione gęstą tkanką łączną lub tkanką tłuszczową. Grasica umiejscowiona jest w klatce piersiowej, zaraz za mostkiem. Zbudowana jest z dwóch identycznych płatów. Gruczoł ten rośnie od urodzenia do 2-3 roku życia i wtedy osiąga największą masę ok. 30-40 gramów. Później pod wpływem hormonów płciowych pojawiających się w krwiobiegu w okresie dojrzewania, ulega stopniowemu zanikowi. Jej właściwe funkcjonowanie w dzieciństwie wpływa na prawidłowy rozwój układu immunologicznego, co skutkuje wykształceniem się mechanizmów koniecznych do zwalczania infekcji.  Grasica produkuje hormon zwany tyrozyną, który pobudza powstawanie i przyśpiesza dojrzewanie limfocytów. Tyrozyna kontroluje wydzielanie limfokinin i interferonu przez limfocyty oraz hamuje przewodzenie impulsów nerwowych do mięśni. Produkuje również hormony: tymostymulinę, tymulinę i THF .To właśnie w grasicy dojrzewają limfocyty T, czyli białe krwinki odpowiedzialne za odporność człowieka, które następnie są wysyłane na obwód, do obwodowych narządów limfatycznych takich jak węzły chłonne i śledziona. Wśród możliwych patologii grasicy należy wskazać te powodujące modyfikację objętości gruczołu, czyli atrofia i hiperplazja, oraz modyfikujące strukturę tkanki, czyli  dysplazja oraz grasiczak – nowotwór grasicy. Grasica to gruczoł zlokalizowany w śródpiersiu górnym za mostkiem. Limfocyty i komórki nabłonkowe to główne komórki występujące w grasicy. Jest ona niezbędna w organizmie to rozwoju naszej odporności. Zadaniem grasicy jest likwidacja autoreaktywnych limfocytów. Przerost grasicy może powodować miastenie oraz nadczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczną.